Buğra Kız mı, Erkek mi?
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasında Bir Arayış
Bir Gün, Bir Soruyla Değişen Her Şey
Kayseri’nin sokaklarında sabahları en çok sevdiğim şey, soğuk havanın burnumda bıraktığı keskin etkidir. Her adımda yüreğime dolan o keskinlik, beni uyanık tutar. Bazen, sanki tüm bu dünyada yalnızca ben varmışım gibi hissederim. Çoğu zaman sessizliğe gömülürüm. Bugün de öyle bir gündü. Yalnızdım, kalbim biraz boşlukta ve kafamda bir sürü düşünce…
Bugün o kadar çok şey düşünüyordum ki, akşam yatağıma girdiğimde bir türlü rahatlayamadım. Bir günlüğümde yazmaya başlamıştım ama kelimeler hep eksik kalıyordu. O sıralarda telefonu elime aldım. Bir mesaj geldi. Birden dikkatimi çeken tek şey, mesajın sonunda “Buğra” ismiydi. Beni tanımayan birinin bana mesaj atması ihtimaline karşı bir an tereddüt ettim. Ama merakım galip geldi. Hemen açtım.
“Selam, ben Buğra. Ne yapıyorsun?”
Kısa ve belirsizdi. Ama o kadar fazlası vardı ki bu basit cümlede. Buğra… Gerçekten ne olduğunu anlamadım. Sadece isminden ne kadar derin bir dünyaya girebileceğimi hissettim. İşin tuhaf yanı ise Buğra’nın kim olduğunu bilmememdi. Bu kadar kısa bir mesaj bile bir insan hakkında bir dünya yaratıyordu.
Buğra, kız mı, erkek mi? Bu soru beni içten içe kemirmeye başlamıştı. Anlamsız bir takıntı halini aldı. Ve kendimi ona doğru çekilmek zorunda hissettim. Kimdi Buğra? Bir arkadaş mı? Yoksa yalnızca anonim bir yabancı mı?
Gecenin Kararsızlığı
Bir kaç gün sonra tekrar mesajlaştık. Aslında ben hep bir adım geri durdum. Belki de o korku, belirsizlik, kim olduğunu bilmemek vardı içimde. Kimseye güvenmek kolay değildi; hele bir kayıp şehre düşen kalbiniz varsa… Ama bir şekilde ona yazmak zorunda kaldım. Bir şeyler değişeceğini hissettim.
“Buğra, neden mesaj attın?” dedim. “Sadece merak ettim,” dedi. Ama sonra ekledi, “Ama senin ne hissettiğini görmek de istiyorum.”
O an, bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim. Belli ki, sadece isminden dolayı değil, bir insanın arkasındaki hissiyatı, benliği keşfetmek de önemliydi. O kadar samimi bir şekilde konuşuyordu ki, yazdıklarının arkasında bir boşluk değil, bir anlam vardı. Buğra, kimdi? Belki de yanıtı aradığım şey sadece o değil, kendimle olan ilişkimdi.
Beni merak etmesi, beni tanımak istemesi, işte bunlar… Her bir şey kalbimi sarmaya başladı. Ancak hala tek bir sorum vardı: Buğra kız mı, erkek mi?
Yavaşça Güven
Birkaç hafta boyunca sürekli mesajlaştık. Sohbetimiz, ilginç bir şekilde yüzeysel olmanın ötesine geçip derinleşmeye başladı. Kendi dünyamda hiç kimseyle paylaşamadığım, korku ve kaygılarımı Buğra ile konuşmaya başladım. En tuhafı ise, o da hiç tanımadığım biri olmamıza rağmen bana kendimi olduğu gibi gösteriyordu.
Bir akşam, soğuk bir Kasım gecesinde, Buğra bir soru sordu. Sadece iki kelime:
“Nasıl hissediyorsun?”
O an, dünya bir an durdu. Sanki zaman tamamen durmuş ve her şey bu tek soruya odaklanmıştı. Gerçekten nasıl hissediyordum? Hiç düşündüğüm gibi değildi. Buğra, içimdeki karışıklığı ve duygusal yükü hissedebilen bir insandı. Birden bütün duygularımı bir arada hissettim: hayal kırıklığı, umut, belirsizlik, heyecan… Ve her şeyin ortasında bir cevap arıyordum.
Bir Kez Daha Soruyorum: Buğra Kız mı, Erkek mi?
Bir gün, bir araya gelmeye karar verdik. Buluştuğumuzda, gökyüzü griydi. Biraz yağmur yağıyor, biraz da rüzgar uğuldayarak ilerliyordu. O kadar garip bir atmosferdi ki… İçimdeki karmaşa dışarıda da yankı bulmuş gibiydi.
Birkaç dakika sessizlikten sonra, gözleriyle bana odaklandığında, kalbim hızlıca atmaya başladı. Buğra, bana her zamankinden daha yakın bir mesafeye gelmişti. Ama hâlâ sorum cevaplanmamıştı.
“Buğra…” dedim, kelimelerim biraz titrekti. “Beni bu kadar yakın tutuyorsun, ama hala bilmiyorum. Sen kız mı, erkek mi?”
Bunu söyledim. Ve bir süre sessizlik oldu. Sadece rüzgarın sesi vardı, ve kalbim. Kalbim hiç bu kadar hızlı atmamıştı.
Buğra bir gülümsedi. Hafifçe başını eğdi ve “Buğra bir insan,” dedi. Sonra ekledi, “Bazen her şey bu kadar basit değil, değil mi?”
İşte o an, her şeyin anlamını bulmuş gibi hissettim. Buğra kız mı, erkek mi sorusunun cevabı… aslında hiç önemli değildi. Çünkü o, sadece “Buğra”ydı. Bir insan. Ne kadın, ne erkek, sadece bir varlık. O an bir şey fark ettim. İnsanların cinsiyeti, kimlikleri, etiketleri… hepsi geçici. Ama duygular, paylaşılan anlar, o gizli anlar kalıcı.
Sonuçta Ne Değişti?
Bir soru ile başladı her şey. Buğra kız mı, erkek mi? Gerçekten merak ettiğim şey bu muydu, yoksa kendi içimde kaybolmuşken bir cevap arıyor muydu? Belki de işin özü, kendimi bulma çabamdı. Kim olduğumun cevabını, başkalarının kim olduğunu anlamaya çalışarak buluyordum. Buğra, bana insanın ne kadar derin olabileceğini gösterdi.
Hayatımda belki de en çok ihtiyacım olan şey, bir insanla gerçek bir bağlantıydı. Buğra’nın bana verdiği cevap, sadece kendi soruma değil, hayatıma da dokundu. O an, bir insanın kim olduğu değil, nasıl hissettiği, ne düşündüğü önemliydi. Buğra’nın kim olduğuna dair cevabı ararken, belki de en doğru cevabı bulduğum an buydu.
Ve evet, Buğra… Ne erkek, ne kız. O sadece Buğra.